Who Financed Adolf Hitler?

The funding of Hitler and the Nazi movement has yet to be explored in exhaustive depth. The only published examination of Hitler's personal finances is an article by Oron James Hale, "Adolph Hitler: Taxpayer,1 which records Adolph's brushes with the German tax authorities before he became Reichskanzler, In the 1920s Hitler presented himself to the German tax man as merely an impoverished writer living on bank loans, with an automobile .bought on credit. Unfortunately, the original records used by Hale do not yield the source of Hitler's income, loans, or credit, and German law "did not require self-employed or professional persons to disclose in detail the sources of income or the nature of services rendered."2 Obviously the funds for the automobiles, private secretary Rudolf Hess, another assistant, a chauffeur, and expenses incurred by political activity, came from somewhere. But, like Leon Trotsky's 1917 stay in New York, it is hard to reconcile Hitler's known expenditures with the precise source of his income.

We do know that prominent European and American industrialists were sponsoring all manner of totalitarian political groups at that time, including Communists and various Nazi groups. The U.S. Kilgore Committee records that:

By 1919 Krupp was already giving financial aid to one of the reactionary political groups which sowed the seed of the present Nazi ideology. Hugo Stinnes was an early contributor to the Nazi Party (National Socialistische Deutsche Arbeiter Partei). By 1924 other prominent industrialists and financiers, among them Fritz Thyssen, Albert Voegler, Adolph [sic] Kirdorf, and Kurt von Schroder, were secretly giving substantial sums to the Nazis. In 1931 members of the coalowners' association which Kirdorf headed pledged themselves to pay 50 pfennigs for each ton of' coal sold, the money to go to the organization which Hitler was building.3

Hitler's 1924 Munich trial yielded evidence that the Nazi Party received $20,000 from Nuremburg industrialists. The most interesting name from this period is that of Emil Kirdorf, who had earlier acted as conduit for financing German involvement in the Bolshevik Revolution.4 Kirdorfs role in financing Hitler was, in his own words:

In 1923 I came into contact for the first time with the National-Socialist movement .... I first heard the Fuehrer in the Essen Exhibition Hall. His clear exposition completely convinced and overwhelmed me. In 1927 I first met the Fuehrer personally. I travelled to Munich and there had a conversation with the Fuehrer in the Bruckmann home. During four and a half hours Adolf Hitler explained to me his programme in de tail. I then begged the Fuehrer to put together the lecture he had given me in the form of a pamphlet. I then distributed this pamphlet in my name in business and manufacturing circles.

Since then I have placed myself completely at the disposition of his movement, Shortly after our Munich conversation, and as a result of the pamphlet which the Fuehrer composed and I distributed, a number of meetings took place between the Fuehrer and leading personalities in the field of indus. try. For the last time before the taking over of power, the leaders of industry met in my house together with Adolf Hitler, Rudolf Hess, Hermann Goering and other leading personalities of the party.5

In 1925 the Hugo Stinnes family contributed funds to convert the Nazi weekly Volkischer Beobachter to a daily publication. Putzi Hanf-staengl, Franklin D. Roosevelt's friend and protegé, provided the remaining funds.6 Table 7-1 summarizes presently known financial contributions and the business associations of contributors from the United States. Putzi is not listed in Table 7-1 as he was neither industrialist nor financier.

In the early 1930s financial assistance to Hitler began to flow more readily. There took place in Germany a series of meetings, irrefutably documented in several sources, between German industrialists, Hitler himself, and more often Hitler's representatives Hjalmar Sehaeht and Rudolf Hess. The critical point is that the German industrialists financing Hitler were predominantly directors of cartels with American associations, ownership, participation, or some form of subsidiary connection. The Hitler backers were not, by and large, firms of purely German origin, or representative of German family business. Except for Thyssen and Kirdoff, in most cases they were the German multi-national firms — i.e., I.G. Farben, A.E.G., DAPAG, etc. These multi-nationals had been built up by American loans in the 1920s, and in the early 1930s had American directors and heavy American financial participation.

One flow of foreign political funds not considered here is that reported from the European-based Royal Dutch Shell, Standard Oil's great competitor in the 20s and 30s, and the giant brainchild of Anglo-Dutch businessman Sir Henri Deterding. It has been widely asserted that Henri Deterding personally financed Hitler. This argument is made, for instance, by biographer Glyn Roberts in The Most Powerful Man in the World. Roberts notes that Deterding was impressed with Hitler as early as 1921:

...and the Dutch press reported that, through the agent Georg Bell, he [Deterding] had placed at Hitler's disposal, while the party was "still in long clothes," no less than four million guilders.7

It was reported (by Roberts) that in 1931 Georg Bell, Deterding's agent, attended meetings of Ukrainian Patriots in Paris "as joint delegate of Hitler and Deterding."8 Roberts also reports:

Deterding was accused, as Edgar Ansell Mowrer testifies in his Germany Puts the Clock Back, of putting up a large sum of money for the Nazis on the understanding that success would give him a more favored position in the German oil market. On other occasions, figures as high as £55,000,000 were mentioned.9

Biographer Roberts really found Deterding's strong anti-Bolshevism distasteful, and rather than present hard evidence of funding he is inclined to assume rather than prove that Deterding was pro-Hitler. But pro-Hitlerism is not a necessary consequence of anti-Bolshevism; in any event Roberts offers no proof of finance, and hard evidence of Deterding's involvement was not found by this author.

Mowrer's book contains neither index nor footnotes as to the source of his information and Roberts has no specific evidence for his accusations. There is circumstantial evidence that Deterding was pro-Nazi. He later went to live in Hitler's Germany and increased his share of the German petroleum market. So there may have been some contributions, but these have not been proven.

Similarly, in France (on January 11, 1932), Paul Faure, a member of the Chambre des Députés, accused the French industrial firm of Schneider-Creuzot of financing Hitler — and incidentally implicated Wall Street in other financing channels.10

The Schneider group is a famous firm of French armaments manufacturers. After recalling the Schneider influence in establishment of Fascism in Hungary and its extensive international armaments operations, Paul Fauré turns to Hitler, and quotes from the French paper LeJournal, "that Hitler had received 300,000 Swiss gold francs" from subscriptions opened in Holland under the case of a university professor named von Bissing. The Skoda plant at Pilsen, stated Paul Fauré, was controlled by the French Schneider family, and it was the Skoda directors von Duschnitz and von Arthaber who made the subscriptions to Hitler. Fauré concluded:

. . . I am disturbed to see the directors of Skoda, controlled by Schneider, subsidizing the electoral campaign of M. Hitler; I am disturbed to see your firms, your financiers, your industrial cartels unite themselves with the most nationalistic of Germans ....

Again, no hard evidence was found for this alleged flow of Hitler funds.

Company of New York

Another elusive case of reported financing of Hitler is that of Fritz Thyssen, the German steel magnate who associated himself with the Nazi movement in the early 20s. When interrogated in 1945 under Project Dustbin,11 Thyssen recalled that he was approached in 1923 by General Ludendorf at the time of French evacuation of the Ruhr. Shortly after this meeting Thyssen was introduced to Hitler and provided funds for the Nazis through General Ludendorf. In 1930-1931 Emil Kirdorf approached Thyssen and subsequently sent Rudolf Hess to negotiate further funding for the Nazi Party. This time Thyssen arranged a credit of 250,000 marks at the Bank Voor Handel en Scheepvaart N.V. at 18 Zuidblaak in Rotterdam, Holland, founded in 1918 with H.J. Kouwenhoven and D.C. Schutte as managing partners.12 This bank was a subsidiary of the August Thyssen Bank of Germany (formerly von der Heydt's Bank A.G.). It was Thyssen's personal banking operation, and it was affiliated with the W. A. Harriman financial interests in New York. Thyssen reported to his Project Dustbin interrogators that:

I chose a Dutch bank because I did not want to be mixed up with German banks in my position, and because I thought it was better to do business with a Dutch bank, and I thought I would have the Nazis a little more in my hands.13

Thyssen's book I Paid Hitler, published in 1941, was purported to be written by Fritz Thyssen himself, although Thyssen denies authorship. The book claims that funds for Hitler — about one million marks — came mainly from Thyssen himself. I Paid Hitler has other unsupported assertions, for example that Hitler was actually descended from an illegitimate child of the Rothschild family. Supposedly Hitler's grandmother, Frau Schickelgruber, had been a servant in the Rothschild household and while there became pregnant:

... an inquiry once ordered by the late Austrian chancellor, Engelbert Dollfuss, yielded some interesting results, owing to the fact that the dossiers of the police department of the Austro-Hungarian monarch were remarkably complete.14

This assertion concerning Hitler's illegitimacy is refuted entirely in a more solidly based book by Eugene Davidson, which implicates the Frankenberger family, not the Rothschild family.

In any event, and more relevant from our viewpoint, the August Thyssen front bank in Holland — i.e., the Bank voor Handel en Scheepvaart N.V. — controlled the Union Banking Corporation in New York. The Harrimans had a financial interest in, and E. Roland Harriman (Averell's brother) was a director of, this Union Banking Corporation. The Union Banking Corporation of New York City was a joint Thyssen-Harriman operation with the following directors in 1932:15

drosakis 2 584x400

Αν μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, τότε 3 φωτογραφίες που ανασύρουν συγκλονιστικές στιγμές 73 χρόνια μετά λένε πολλά. Ο λόγος για τις  φωτογραφίες που αποτυπώνουν την εκτέλεση ενός Ρεθυμνιώτη στην παραλία των Μισσιρίων.

Ανάλογο ενδιαφέρον όμως έχει και η αναζήτηση-έρευνα που πραγματοποίησε οΔημήτρης Σκαρτσιλάκης για να εξακριβωθεί η ταυτότητα αυτού του νέου ανθρώπου-μάρτυρα, μέσω ανθρώπων οι οποίοι μπορεί να άκουσαν, να είδαν η να τον γνώριζαν. Η φωτογραφία-ντοκουμέντο είναι αδιαμφισβήτητα ο πιο δυνατός συνδυασμός σε μία ιστορική έρευνα.

Η έρευνα για την αναγνώριση αυτού του ανθρώπου όπως ήταν φυσικό ξεκίνησε από το επίκεντρο των γεγονότων που φαίνονται στη φωτογραφία, δηλαδή από τα περιβόλια και τα Μισσίρια. Εξάλλου η πλειοψηφία των θυμάτων προέρχονταν από εκείνη την περιοχή.

Τα στοιχεία που μας δίνουν οι φωτογραφίες είναι ότι: 1. πρόκειται για μεμονωμένη εκτέλεση 2. Πρόκειται για νέο άνθρωπο μάλλον όχι αγρότη 3. Χρονικά το συμβάν τοποθετείται στον Ιούνιο (λόγω ένδυσης και εξοπλισμού των Γερμανών, καθώς και της διαταγής για αντίποινα που εκδόθηκε αμέσως μετά τη μάχη). Η έρευνα μας οδήγησε στον Σταυρωμένο, όπου οι πληροφορίες ταίριαζαν με την περιγραφή του ανθρώπου αυτού. Η σύγκριση με μία προπολεμική οικογενειακή φωτογραφία βοήθησε αρκετά στην αναγνώριση του θύματος.

Πρόκειται για το Δημήτρη Δροσάκη από το χωριό Χαμαλεύρι, υπάλληλο της Αγροτικής Τράπεζας.

drosakis1 Η σύλληψη του Δημήτρη Δροσάκη, εργαζόμενου στην Αγροτική Τράπεζα. Οδηγείται προς εκτέλεση επειδή υπερασπίστηκε το χωριό του από την εισβολή των ναζί

Οι μαρτυρίες του κυρίου Δημήτρη Αντωνογιωργάκη, της κυρίας Στέλλας Γουλιερμάκη καθώς και η διασταύρωση πληροφοριών ήταν καθοριστικές  για την έρευνα αυτή.

Το Φλεβάρη του 1906, από μια παρεξήγηση, ξέσπασε στον Πειραιά εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Κρητών και Μανιατών τα «κρητομανιάτικα» όπως ονομάστηκαν τα αιματηρά εκείνα επεισόδια, με πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Όμως στο τέλος, πρυτάνευσε η λογική, μπήκαν στη μέση παλιές φαμίλιες, ανάμεσα τους οι παππούδες του πρώην  δημάρχου Πειραιά Βασίλη Μιχαλολιάκου, ήρθαν σε συνδιαλλαγή με άλλες κρητικές, παραμέρισαν οργή και  μίσος και επανασυνέδεσαν την παλιά πατροπαράδοτη φιλία τους.

Το πρωτοσέλιδο φύλλο της Εφημερίδας “Εμπρός” στις 14/2/1906 αναφερόμενο στον Εμφύλιο σπαραγμό της Βεντέτας Κρητών-Μανιατών


Τα επεισόδια ξεκίνησαν ένα πρωϊνό Κυριακής, στο χώρο του Τελωνείου, μετά την άφιξη ιταλικού βαποριού από τα Χανιά, από 15 θερμόαιμους κρητικούς, που αρνήθηκαν στους πάμφτωχους αχθοφόρους Μανιάτες, να μεταφέρουν τα πράγματα τους και λόγο με το λόγο, αρπάχτηκαν στα χέρια κι έβγαλαν μαχαίρια! Ενας μανιάτης, ο Σαραντέας, τραυματίζει με μαχαίρι δύο κρητικούς, τον Πολυμενάκη  θανάσιμα και τον Λορεντζάκη σοβαρά και οι Κρητικοί τον κυνηγούν, αλλά εκείνος μπαίνει σε καΐκι κι εξαφανίζεται.

Η Καθαρή Δευτέρα είναι ταυτισμένη με τα Κούλουμα, δηλαδή τη μαζική έξοδο του κόσμου στις εξοχές και τον εορτασμό της στη φύση. Σύμφωνα με τον πατέρα της Ελληνικής λαογραφίας Νικόλαο Πολίτη, η λέξη «κούλουμα» προέρχεται από το λατινικό «cuuiulus», που εκτός από σωρός σημαίνει επίσης και αφθονία, αλλά και τέλος. Τα Κούλουμα εκφράζουν, δηλαδή, τον επίλογο της Αποκριάς.
dancing Με το απόθεμα της ευθυμίας να διατηρείται ακέραιο από τις προηγούμενες ημέρες, πολλά δρώμενα διατηρούνται την Καθαρά Δευτέρα σε πολλές περιοχές της χώρας.

Ο Καλόγερος ­ μεταμφιεσμένος με δέρματα ζώων, κουδούνια στη μέση, συνοδευόμενος από θίασο ανδρών, επίσης μεταμφιεσμένων ­ διαδραματιζόταν στη Θράκη, πάντα ανήμερα την Καθαρή Δευτέρα. Ανάλογα δρώμενα υπήρχαν και σε άλλες περιοχές: ο Ζαφείρης στην Ηπειρο, οι Μάηδες στο Πήλιο, ο Μπέης, ο Κιοπέκμπεης, οι Πιττεράδες, η Κορέλλα στη Σκύρο, ο θάνατος-κηδεία του Καρνάβαλου, ο βλάχικος γάμος στη Θήβα, το Καρναβάλι του Σοχού, η Σούσα στην Αγιάσο της Μυτιλήνης κτλ. 

Γιορτές, οι περισσότερες από τις οποίες, έχουν τις ρίζες τους σε παγανιστικά έθιμα της αρχαιότητας. Ειδικότερα, όλες οι ανοιξιάτικες γιορτές, έχουν τις ρίζες τους σε Διονυσιακές αρχαιοελληνικές εορτές, κατά τις οποίες...
οι συμμετέχοντες τραγουδούσαν τον «Διθύραμβο», φορούσαν δέρματα ζώων, άλειφαν το πρόσωπό τους με την τρυγία (κατακάθι του κρασιού) και στεφανώνονταν με κισσό, το αειθαλές ιερό φυτό του Διόνυσου.

Οι εορτές είχαν ως χαρακτηριστικό γνώρισμα τον άκρατο ενθουσιασμό, τις μεταμφιέσεις, την οινοποσία, τον χορό υπό των ήχο των κυμβάλων και τυμπάνων, θιάσους, πομπές, διθυράμβους και φαλλοφορίες. Τα Διονύσια χωρίζονταν στα «Μικρά» και στα «Μεγάλα» που τελούνταν σε διαφορετικές εποχές του χρόνου.

Δια μέσω των τελετουργικών χορών της έκστασης, και των χτυπημάτων της γης με τα πόδια, δρωμένων και μεταμφιέσεων, οι άνθρωποι αποσκοπούσαν στον εξευγενισμό των πνευμάτων, και την καρποφορία της γης, που τον χειμώνα βρισκόταν σε νάρκη, ενώ την Άνοιξη ανασταινόταν. 

Για τους αρχαίους λαούς ο κύκλος αυτός της αναγέννησης της φύσης, είχε σχέση και με τις ανθρώπινες ψυχές, και συμβολίζονταν με το φόρεμα της μάσκας. 

1. Εισαγωγή

Η εργασία αυτή αφορά στη Φιλοσοφία της Φύσης στην Αρχαία Ελλάδα, ξεκινώντας από τη μυθολογία των Αρχαίων Ελλήνων και συνεχίζοντας στους Προσωκρατικούς και στους Στωικούς Φιλοσόφους. Διερευνήσαμε τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, και ευρύτερα τον τρόπο σκέψης και ζωής των Αρχαίων Ελλήνων και αναδείξαμε στοιχεία και αξίες των Αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων σε σχέση με τη φύση.

 2. Η φύση στη μυθολογία

 Οι Αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν τη φύση και αυτό αποτυπώνεται στη Μυθολογία. Οι Θεοί των Αρχαίων Ελλήνων είχαν άμεση σχέση με τη φύση, όπως η Δήμητρα, η προστάτιδα της γεωργίας, η Άρτεμις, η προστάτιδα των άγριων ζώων και ο Διόνυσος, ο προστάτης της άγριας βλάστησης. Η ελληνική μυθολογία περιλαμβάνει και τις νύμφες, θεότητες που κατοικούσαν στην άγρια φύση: τις Nαϊάδες που κατοικούσαν στα ποτάμια, στις πηγές και στις κρήνες, τις Ορεστιάδες που κατοικούσαν στα βουνά, τις Δρυάδες ή Αμαδρυάδες, νύμφες των δέντρων και τις Νηριήδες, τις νύμφες των θαλασσών.


John William Waterhouse: Ο Ύλας και οι Νύμφες (1896).

Η Γη για τους Αρχαίους Έλληνες ήταν η υπέρτατη Θεά, η μεγάλη μητέρα, και ήταν αυτή που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της πρώτης γενιάς των πλασμάτων. Ήταν η μητέρα των Γιγάντων, των Τιτάνων και του Ωκεανού. Οι Αρχαίοι ¨Έλληνες τη μητέρα Γη την ονόμαζαν Υπερτάταν Γαν. Δεν τη λάτρευαν ως ανθρωπόμορφη θεότητα ούτε σαν ουράνιο σώμα αλλά ως γη-χθων, ως φύση με το χώμα, το έδαφος και το υπέδαφος όπου ζει και τρέφεται ο άνθρωπος (Θεοδοσίου 2011). Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Γαία προϋπήρχε. Μαζί με το Χάος που συμβολίζει το χώρο του Σύμπαντος και με τη βοήθεια του ¨Έρωτα, της κινητήριας δύναμης που ενώνει και μεταμορφώνει, δημιούργησαν τον Ουρανό.

Αλλά και οι μύθοι της Αρχαίας Ελλάδας έχουν στενή σχέση με τη φύση και μας φανερώνουν ότι η γη μας προσφέρει ό,τι πιο σημαντικό και όποιος στρέφεται εναντίον της τιμωρείται. Ακολουθούν δύο παραδείγματα.


Η Θεά Δήμητρα, κόρη του Κρόνου και της Ρέας, ήταν προστάτιδα της γεωργίας. Ο δεσμός της Θεάς με την κόρη της ήταν τόσο ισχυρός που αποτυπώθηκε στις αλλαγές της φύσης. Όταν η Περσεφόνη έκοψε το ωραιότερο άνθος του λιβαδιού όπου χαιρόταν την άνοιξη, άνοιξε μια τρύπα κάτω από τα πόδια της και έπεσε στην αγκαλιά του Πλούτωνα. Η θλίψη της Θεάς Δήμητρας και η αγάπη για την κόρη της ανάγκασε τον Δία να κάνει ένα συμβιβασμό ανάμεσα στην ίδια και στον Πλούτωνα. Να επιστρέφει η Περσεφόνη τον μισό χρόνο στη μητέρα της και τον υπόλοιπο χρόνο να ζει με τον άνδρα της στον Κάτω Κόσμο (Μπουρατίνος 1997). Ο μύθος φανερώνει τι συμβαίνει όταν καταστρέφουμε ό,τι προσφέρει η φύση και ότι όποιος στρέφεται εναντίον της φύσης τιμωρείται. Για τους Αρχαίους Έλληνες όποιος ξεπερνά τα όριά της φύσης τιμωρείται.


Η αρπαγή της Περσεφόνης,
Gian Lorenzo Bernini (1621-1622).

Page 2 of 5

kriti vene map